Het verhaal achter mijn schilderijen
Onder het oppervlak
De drang om vast te houden
Ik heb een grote behoefte om mooie dingen te creëren. Dat lijkt misschien oppervlakkig, maar dat is het niet. Het is een vergeefse poging om vast te houden wat ik zie of wat ik mij verbeeld. Een strijd tegen het onvermijdelijke; we raken het weer kwijt.
De vluchtige schoonheid
Onze eigen fysieke schoonheid, dat ligt het meest voor de hand, vervaagt met het ouder worden. Maar schoonheid zit ook in andere dingen. In hoe de zon met tegenlicht door een ruimte schijnt. Hoe de kleurencombinatie van willekeurige voorwerpen ineens heel passend kunnen zijn. Of hoe een glas water een vreemde schaduw op de tafel werpt. Als je goed om je heen kijkt, zie je overal kleine wonderen. Als ik ze zie, wil ik ze, net als vele andere mensen, bewaren. Vastleggen.
“Het is een vergeefse poging om vast te houden wat ik zie of wat ik mij verbeeld. Een strijd tegen het onvermijdelijke; we raken het weer kwijt”.
Herinneringen bewaren
Ook persoonlijke momenten wil ik niet laten verdwijnen. Mooie momenten met familie, kleine ogenblikken die zo weer vergeten zijn. Iedere zomervakantie maak ik een lange film van onze reis. Om het vast te houden, te koesteren.
Ook maak ik video’s van mijn werkproces in het atelier, deels om het te delen, maar vooral om het te bewaren. Wat mooi en waardevol is voor mij, is broos. Het vervliegt, het gaat voorbij.
“Dat is beangstigend. Het glipt door mijn vingers terwijl de tijd doortikt”.
De pijn van vergankelijkheid
Dat is beangstigend. Het glipt door mijn vingers terwijl de tijd doortikt. Tijd raakt op, dingen gaan voorbij. Soms kijk ik terug in mijn grote bibliotheek van beelden. Maar juist dat terugkijken maakt pijnlijk duidelijk: dat moment is er niet meer. Het maakt me sentimenteel.
Stillevens en water
Mijn stillevens in het water zijn allemaal ‘gevonden’ mooie momenten die ik wil vastleggen. Het bewegende water in combinatie met het zonlicht maakt het onderwerp van het stilleven onwerkelijk. De schittering van het zonlicht, de reflectie en de heldere kleuren hebben iets betoverends. Toevallige en willekeurige gevonden momenten.
Tegelijk zijn de bevroren momenten in werkelijkheid enkele tienden van seconden. Het is met het blote oog nauwelijks waarneembaar. Het is vervlogen voor je het goed en wel in je op hebt kunnen nemen. Het is een mooi moment dat ogenblikkelijk vervliegt.
De troost van het schilderen
Met mijn schilderijen maak ik beelden die langer blijven. Waar, met mij en na mij, mensen naar kunnen kijken. Dat geeft troost. Alsof ik het beeld in een glazen pot stop. Het zit opgesloten, het wordt bewaard. En je kunt er altijd naar kijken. Toch maak ik slechts een fractie van de beelden die ik zou willen maken. Schilderen is een langzaam, tijdrovend proces.
Misschien is dat juist mijn redding. Het dwingt me om terug te schakelen, tot rust te komen. Om te stoppen met rennen.
Leven in het moment
En boven alles wil ik niet vergeten te genieten. Van mooie dingen in het hier en nu.
Waar ik later sentimenteel over zou kunnen worden, speelt zich nu af.
“Reflectie op alles”